Geestelijk verzorger van het jaar
In juni 2026 ontving ik de titel Geestelijk Verzorger van het Jaar. Een bijzondere eer, die ik met veel dankbaarheid en liefde voor het vak heb ontvangen.
In mijn voordracht stond een eenvoudige vraag centraal: wat gebeurt er als we af en toe écht stilstaan?
Bij onze haast. Bij de momenten waarop het leven anders loopt dan gedacht. Bij de vragen waar niet zomaar een antwoord op is. Bij wat ons hoop geeft en bij de verbinding die we nodig hebben om mens te zijn.
Juist daarin zie ik de waarde van geestelijke verzorging. Niet alleen wanneer het leven breekt, maar ook midden in het gewone leven. Op momenten van twijfel, verandering, verlies of zoeken. En soms simpelweg wanneer je behoefte hebt aan iemand die zonder oordeel met je meeloopt en ruimte maakt voor wat er werkelijk toe doet.
In een samenleving die vaak draait om snelheid, prestaties en oplossingen, geloof ik in de kracht van aandacht. Van vertragen. Van luisteren zonder meteen iets te willen oplossen. Van ruimte maken voor levensvragen, betekenis, hoop en menselijkheid.
Mijn bijzondere passie ligt bij jongvolwassenen en geestelijke verzorging in het onderwijs. Juist in deze levensfase komt er veel op je af. Wie ben ik? Wat vind ik belangrijk? Welke keuzes wil ik maken? Hoe verhoud ik me tot anderen? Waar hoop ik op? En hoe ga ik om met wat anders loopt dan verwacht?
Ik geloof dat er ruimte mag zijn voor die vragen. Niet pas wanneer iemand vastloopt, maar als vanzelfsprekend onderdeel van het leven en van onderwijs.
De titel Geestelijk Verzorger van het Jaar voelt voor mij dan ook niet alleen als een persoonlijke erkenning. Het is ook een erkenning van het vak waar ik zo in geloof: geestelijke verzorging als ruimte om stil te staan, te ontmoeten, te zoeken en opnieuw verbinding te maken met dat wat er werkelijk toe doet.
